غزل

بگذار مــــــــوج نگاهت در لحظه هــــايم برقصد

در عرشه ي هستي من بــــــا نا خدايم برقصـد

بگذار اين سبز خاموش  پاييز من را بســــــــوزد

یک شعله وار از دو چشمت در زردهــایم برقصد

بر پرده های خیالم   نــــــــــــور شهــودت بیفتد

تا سایه هــــــــای وجودم یک شب برایم برقصد  

آواز ترد نگاهت بگــــــــــــــــــــذار بر من بشورد

بر دار خاموش شعرم   نعـــــــش صدایم بر قصد 

يا سر کشد از سجودم ؛ بـــــــا مويه هايم بگريد

يا گـــــــــل کند در قنـــــــــــوتم با ربّنايم برقصد

اي بغض درد آشنايم دستي بيفشــــــان برايم

تا شانه سنگي غــــــــــم با هاي هــايم برقصد ...