جان جهان...
به خاکپای امام رضا(ع)
ای مــــــــــاه منیـــــــــــر ذوالجلالی ای شمــــس سپهـــــــــــر لا یزالی
ای گوهـــــــــــــــــر نام تو خجسته بــــــــر سلسلــه الذهب نشسته
ای که به رضـــــــــــای حق رضایی آیینــــــــــه ی نـــــــــــور مر تضایی
ای جــــــان جهان که جمله جانی مولا و امــــــــــــــام انس وجــــانی
بر گنبــــــــــد زر نشانت ای جــان! شد زرگــــــر چرخ گوهــــــــرافشان
ای مدفـــــن تو دفینـــــــه ی حق ای مشهـــــــــــــد تو شهـــود مطلق
خورشید چــــــــــو ذرّه در هوایت بالیده به ســــــــایه ی سخــــــــایت
شب سلسلــــــــــه بند گیسوانت شب سرمـــــــــــه ی چشم آهوانت
در بارگـــــــه منیرت ای مــــــــــــاه شب گشتــــــــــــــه سیه غلام درگاه
شد عــــــــــــرش دخیل بارگاهت تــــــــــــا بر شـــــــــــود از در نگاهت
دریای کــــــــــــــرم نمی ز جودت خورشید شعــــــــــــاعی از وجودت
مستیم به جرعــــــه ای ز جامت ساغـــــــــــــــر نکشیم جز به نامت
مـــــــــا دُرد کشــــان اهل دَردیم زین میکــــــــــــــــده هیچ برنگردیم
ای ساغـــــر وصل حق به دستت ای بــاده خمـــــــــــار چشم مستت
ای مامن و ملجـــــــــــــــاء غریبان ای مرهــم جـــــــــــــــان ناشکیبان
ای خـــــــــاک در تــــــــــــــو توتیایم از نـــــــــــور تو نـــــــــور دیده هایم
گـــــــر بر لب من ترانه ی توست از غربت عاشقـــــــــــــانه ی توست
دریاب مـــــــــــــــر ا که درد مندم غم شعلــــــــــــــــه کشد ز بند بندم
افتاده ز پــــــــــــــا شکسته بالم مپسند چنین شکستـــــــــــه حالم
مـــــــن سائل رند و آس و پاسم جز درگـــــــــــــــــــه تو نمی شناسم
ای مظهــــــــر رحــــــــم حیّ داور بر این دل خستــــــــــــــه رحمت آور...
پاییز ۸۵
معرفی کتاب
او نویسی
"اونویسی" یازدهمین اثر جلیل صفربیگی و پنجمین مجموعه ی رباعی اوست که ۵۰ رباعی آیینی او را در بر دارد .این کتاب با حمايت حوزه هنري استان ايلام و در شمارگان ۲۰۰۰ نسخه به چاپ رسيده است."جلیل صفر بیگی" در قالب مورد علاقه ی خود یعنی رباعی، مبتکر و پر طراوت ظاهر می شود و لحظه های جدید،زیبا و گاه پرعاطفه ای را با خوانندگانش به اشتراک می گذارد. می شود گفت که او به جادوی رباعی دست یافته است و بر خلاف خیل کثیر شاعران نه تنها مغلوب این حریف ریز نقش(!) نشده است بلکه به جای کلنجارهای شبانه روزی و بی حاصل با آن-آنگونه که شیوه ی خیلی هاست- با ظرافتی قابل توجه دل او را به دست آورده است! ."صفر بیگی"در حال حاضر یکی از مطرح ترین و قابل اعتناترین نامها در رباعی امروز است و با توجه به بالندگی روز افزون طبع و پویایی دید شاعرانه اش اطمینان دارم که به اینی که هست بسنده نخواهد کرد.با خواندن دو رباعی از این مجموعه ، مشتاقانه کارهای آتی او را منتظرخواهیم ماند.
هم چاه ســــــــــــــر راه تو بايد بكنيم هم اينكــــــــه از انتظار تو دم بزنيم
اين نامه ي چندم است كه مي خواني داريم ركورد كوفــــــه را مي شكنيم
**
يك عمر تو زخم هــــــــاي ما را بستي هر روز كشيدي به سر مــــا دستي
شعبان كه به نيمه مي رسد آقا جان! ما تازه به يادمـــان مي آيد هستي!
در دل لحظــــه های آتش بار شعله هـــای ستیز را می دید
از بلندای روح سرکش خویش آخــــــرین خاکــــریز را می دید
لحظه های عبوس و سنگی را جامــه ای از شرار می پوشاند
ساحـــل بی قرار جسمش را موجی از انفجـــار می پوشاند
عافیت تکّه تکّه خـــون آلود گرم تـــــــا ورطهی خطر میرفت
ترکش عشــق داغ تر می شد در دلش پیش و پیشتـر میرفت
در دل بی قـــرار و شیدایش عملیّــات آتــــــش و خـــــون بود
تک و تنها به قلب شب می زد این جزیره چقـــدر مجنـــــون بود
آخرین خـــــــــاکـــریز دنیـــا را فتح می کرد و بی نشان می رفت
شب پر از عطر لاله بود انگار روح سرخی به آسمان می رفت...
در مشت گرفت آب و بی تاب نشد شرمنده ی اهل بیت و اصحاب نشد
در حیرتم از عطش که مانند فرات از شـــرم لب تشنه ی او آب نشد
*
در چشم فرات عکس ماه افتاده است یک هاله به رنگ اشک و آه افتاده است
آن دست بنازم که جلوتـر از پــــــــــــا در راه وصال حق به راه افتاده است
*
تا بر تــــــــن او تیر فزون تـــر می شد هم گریه ی مشک لاله گون تر می شد
می گفت: سلام باد بر خون حسین! وقتی لب تشنه اش ز خـــون تر میشد...
*
تــا بر اســــــــــــــرای خــاک دادند ندا خونی پی فدیه رفت و دستی به فدا
این ریخت به خاک و آن شد از شانه جدا این خون خدا و آن دگــــــــر دست خدا
*
تا ساغــــــر وصـل را به دستش دادند چندی ز پی نظــــــــاره اش استادند
دیدند دو دست او پی سجده ی شکر از شانه جــدا شده به خـــــاک افتادند
..................
کربلا ای کربلا... کلیک
گاه گاه،
یک نگاه
در دل شب سیاه
آفتاب می کند تورا...
باورت نمی شود!
آه ای دل به اصطلاح پاک!
خاک بر سرت،
که عاشقی سرت نمی شود!
ای پیر بی نگاه!
پیراهنی که نیست ،
شاید پلاکی...
این چندمین نسیمی است که در عطر چفیه ها حل شده و
به کنعان نرسیده است؟
□
...و ما چاه می کنیم و هنوز
به یوسفت نرسیده ایم
مادر بزرگ عاشق من یکشب
با ابر گیسوانش
در خاطرات تشنه ی من بارید
آن شب به جای من
یک مرگ مهربان
-وقتی که خواب بود-
از دست او گرفت و ز جایش بلند کرد
گلهای روی چارقدش ناگاه
با باد پر کشید...
وقتی بهار ،
بی تو می رسد
کسی سال را تحویل نمی گیرد
و جواب سلام شکوفه ،
بر زمین واجب نیست
می گویند بهار که بیاید می آیی اما...
مادرم می گوید که باید تو بیایی که بهار بیاید...
که اذان شکفتن تو
بر گلدسته های بهار،
اذن شکفتن باشد...
که جاری شوی در تشنگی ترک خورده ی آبها...
که بین خاک و آسمان
عقد باران
جاری کنی...
زنهار کـــه آه هـــــــرزه گردی برسد
بر آینه ی تـــــــــو آه ســـردی برسد
یک غنچه ی بغض در گلو منتظر است
ای عشق! بگو بهــــــــار دردی برسد...
